نه از افسانه می ترسم نه از شیطان
نه از کفر و نه از ایمان
نه از آتش نه از حرمان
نه از فردا نه از مردن
نه از پیمانه می خوردن
خدا را می شناسم از شما بهتر
شما را از خدا بهتر
خدا از هرچه پندارم جدا باشد
خدا هرگز نمی خواهد خدا باشد
نمی خواهد خدا بازیچه ی دست شما باشد
که او هرگز نمی خواهد چنین آیینه ای وحشت نما باشد
هراس از وی ندارم من
هراسی را از این اندیشه ام در پی ندارم من
در عالم بیم از آن دارم
مبادا رهگذاری را بیازارم
نه جنگی با کسی دارم
نه کس با من ...
..........................................................................................
برای چی یه همچین شعری باید سروده بشه، اونم تو جامعه ما!!!
تو ایران، ایرانی که مدتها قبل از اسلام و دیگر ادیان، مردمش یکتاپرست بودند.
شاعرش درست گفته. خدا به اشتباه شده آیینه وحشت.
درصورتی که خدا همیشه مظهر و سمبل مهربانیه.
خداییکه از روح خودش در انسان دمیده، چطور می تونه از ما پروا بخواد. چطور؟
